dEnEnEst

Happy Easter to all! Hier is het vandaag Easter Sunday en dat is een grootse feestdag. We hebben vandaag veel vuurwerk gehoord en de winkels lagen al weken vol met grote (heel grote) paaseieren en figolla’s ; dit krijgen de kinderen met Pasen. (Foto’s van het zoeken volgen)

Vandaag is ook Jip jarig (Hieperdepiep Hoera!!), hij is 4 geworden en mag dinsdag eindelijk naar school! We hebben hem even live toegezongen!

We verdenken de postbode ervan om onze post te verzamelen en dan in 1x te bezorgen, gisteren kregen we namelijk een hele berg! Van opa Ad en oma Wies 2 kaarten (het moesten er vast 3 zijn maar die van Zenne is er nog niet), van Thijn en Melle ieder een kaart en van Tess. Ook had de postbode een pakje van opa Peter en oma Lia maar omdat we niet thuis waren moeten we dat even ophalen bij het postkantoor deze week. Leuk hoor, al die post, we versieren het hele huis ermee! Bedankt.

Naast het feit dat het een heel mooi land is met veel cultuur en lekker weer, is het leven hier ook best vermoeiend. Sommige dingen liggen aan het land zelf, zoals de busverbindingen. Gisteren zijn we naar Playmobil Funpark geweest, we hadden om 12.00 uur de bus heen en waren om 19.00 uur weer thuis. We zijn 3 uur bij PFP geweest… De eerste bus reed zo traag dat we de aansluiting misten en op de terugweg wilde de buschauffeur blijkbaar niet het extra rondje langs het park maken. Pas na een (boos) telefoontje van de mevrouw van de receptie kwam er een bus, met de auto is het een ritje van 30 minuten , wij doen er 2 uur over. Zenne en Lucan vermaakten zich nog wel maar Merle had het helemaal gehad. Voor de meeste bestemmingen moeten we minstens 2 bussen hebben en zijn dan dus ook lang onderweg.
Ook het feit dat we geen echte supermarkt om de hoek hebben, wel kleine buurtwinkels maar het is altijd maar afwachten of ze open zijn en wat ze hebben. We laten nu regelmatig bezorgen en kijken verder per dag.
Daarnaast is Merle ’s nachts 3 à 4 keer wakker en ze gaat pas weer slapen als ze melk in een flesje heeft gekregen. We hebben nu standaard een groot glas melk op de kamer staan om bij te vullen… Een nacht thuis is haast nog meer vermoeiend dan een nachtdienst. We liggen er ook regelmatig voor 22.00 uur al in!
Zenne mist kinderen van haar leeftijd om zich heen die haar terug fluiten en gaat zich wat als een prinsesje gedragen, Lucan stuitert af en toe behoorlijk door het huis. Vooral Dennis, die niet gewend is om de kinderen 24 uur per dag om zich heen te hebben, kan af en toe dol van ze worden. Over een weekje gaan ze dan ook 3 ochtenden per week naar school. Voor iedereen even wat rust en afleiding. Het geeft misschien ook wat meer structuur.
Maltesers zijn ook erg kat-uit-de-boom-kijkers, de buren beginnen nu toe groeten en een praatje te maken, dat na 7 weken. Ze zijn ook heel temperamentvol en lawaaierig, op straat, in de bus, op de afdeling. Helaas ook tot laat in de avond (en we liggen vaak vroeg op bed zoals jullie al hebben kunnen lezen).
Alles gaat hier ook met een andere mentaliteit, komt het vandaag niet dan komt het morgen of ooit. Deze week liep ik bij de overbuur-winkel naar binnen maar de eigenaresse (Ramona) was er niet, ze stond namelijk haar stoepje te vegen, haar eigen, woonhuisstoepje welteverstaan, ze woont 5 huizen van ons vandaan. Na een 10tal minuten kwam ze toch maar even kijken.
Als we thuis zijn zullen we ons eigen huisje weer heel erg waarderen. Voor vertrek vonden we dat veel dingen aan vervanging toe waren maar door hier kijken we daar nu anders tegenaan. Zelfs de kinderen zakken hier door stoelen heen. De bank is niet alleen oerlelijk maar zit ook voor geen meter, net als de eetkamerstoelen en de keukenstoelen. Ook het bed ligt niet erg comfortabel en Esther heeft al dagen last van haar nek van het kussen. De kinderen weten steeds weer knopjes van kastjes af te krijgen die er dan niet meer opgaan. De deuren zijn zo krom dat je naar buiten kunt kijken als ze dicht zijn. Nu is het warm buiten maar in het begin was dat best koud.

Ehm, hebben we nog meer te klagen?? Nee, ik geloof het niet.
En als we dan met z’n allen in de bus zitten en een bocht omgaan waardoor je ineens wijds uitzicht hebt over de skyline van het eiland met daarachter de Middellandse Zee met daarboven een strakblauwe lucht en een heerlijk zonnetje, dan ben je je klaagzang weer vergeten. Of wanneer je de kinderen ziet genieten in PFP of op het strand óf gewoon in de speeltuin om de hoek óf ze de tune van de Italiaanse Pokémon mee hoort zingen.

We zijn hier al 7 weken, we gaan er nog 6 beleven!